BRAZILIË

Het (on)geluk in de Pantanal

2009-04-26T17:33:00.000-07:00

Over ons vierdaags verblijf in de Pantanal zouden we een boek kunnen schrijven. Laat ons zeggen dat het vier intense dagen waren!

De Pantanal is een van de grootste moerasgebieden ter wereld. Anaconda´s verbroederen hier met een populatie van ongeveer 20 miljoen krokodillen, terwijl papegaaien en toekans hen rond de oren vliegen.

Maar in plaats van een moeras lijkt de Pantanal een woestijn. We zouden nu aan het einde van het regenseizoen moeten zijn, maar sinds Januari hier er geen druppel regen meer gevallen, waardoor het waterpeil zo'n 8 (!!!) meter lager staat dan normaal. De boottocht vertrekt normaal gezien aan onze pousada, nu kunnen we pas 5 km verderop de rivier in. Het is echt wel triest dit moerasgebied te zien snakken naar water. Anderzijds hadden we dan weer het geluk dat door de droogte alle dieren rond de schaarse waterpoelen verzamelen en kregen wij dus ongelooflijk veel fauna te zien.

Na de sneeuw in de tropische Chinese gebieden, de overstromingen in Vietnam en deze droogte ervaren we meer dan ooit dat we onze planeet naar de kl**** aan het helpen zijn! Ja we kunnen er met z'n allen iets aan doen... lalalalaaa.

Pirana vissen doe je ironisch genoeg tot aan je middel in het water. Bert heeft na 3 uur nog steeds geen enkele vis aan de haak geslaan, maar dat is kouwe kak in vergelijking met de pech die we ´s avonds hebben.

Wanneer we na het avondmaal vanop een platform de sterrenhemel aan het bewonderen zijn, zien we vuur in het kamp. Wanneer de vlammen plots 10 meter hoog zijn beseffen we dat dit geen kampvuurtje is maar een brand. Wanneer we dichterbij komen zien we dat het onze kamer is die in brand staat. Aimee en Simon, onze Nieuw Zeelandse kamergenoten, vertellen ons vol ongeloof dat de airco ontploft is, de matrassen vuur hebben gevat en dat het maar een haar heeft gescheeld of heel de kamer in lichterlaaien stond .

Wanneer Bert een volledig verkoolde rugzak naar buiten sleept, wordt iedereen heel stil. Simon verliest, op een oude tandeborstel na, alles. Wij hebben meer geluk, op brandgaten in onze kleren en rugzak na komen wij er heel goed vanaf. De kamer is een volledige ravage. Maar al snel beseffen we dat we heel veel geluk hebben gehad, dat we niet in de kamer waren toen de boel ontploft is in de eerste plaats en dat de brand geblust werd vooraleer onze rugzak ook in de vlammen op ging.

En zo vlogen de vier dagen Pantanal voorbij. Onvergetelijk, zeg dat wel. De volgende dag nemen we afscheid van Brazilië en steken we de Boliviaanse grens over!

Jihaaaa!!! Keep on trippin`!!!!

Het openluchtaquarium van Bonito

2009-04-26T17:17:00.002-07:00

De rivieren van Bonito (what's in a name...) zijn kristalhelder omdat er op natuurlijke wijze veel magnesium en calcium in het water zit. Resultaat: het lijkt alsof je in een aquarium zwemt. Zelfs de beelden geven niet weer hoe magisch het was...

Ouro Preto, het zwarte goud

2009-04-26T17:17:00.001-07:00

In deze streek sloeg de goudkoorts hard toe en al snel werd hier meer dan de helft van ´s werelds goud uit de grond gehaald. In zijn hoogdagen telde Ouro Preto 110.000 inwoners (ter vergelijking, in die tijd had New York er 50.000 en Rio de Janeiro 20.000).

Dezer dagen zou Ouro Preto een rustige getuige van zijn verleden moeten zijn, maar aangezien het een feestdag is lijkt het alsof er een invasie heeft plaats gevonden en krioelen de straten van Ouro Preto als 300 jaar geleden. De vele kerkjes hier zijn stuk voor stuk pareltjes uit de Baroktijd (jammer genoeg was fotograferen binnen verboden).

Rustig rondslenteren is er niet bij. Ouro Preto is verspreid over enkele steile heuvels waardoor een stadswandeling al snel een echte workout wordt. Onze hostel ligt bovenaan een echte kuitenbijter, het zicht is er nog adembenemender dan de klim.

Salvador, een stukje Afrika in Brazilië

2009-04-18T09:14:00.000-07:00

We vliegen naar Salvador voor de helft van de prijs van de bus en doen er 2 in plaats van 24 uur over. Goeie deal dus.

Afrikaanse slaven werden massaal door de Portugezen ingevoerd om ze over hun kolonie(s) te verspreiden, daarom is Salvador het centrum van de Afro-Brasiliaanse cultuur. Hoe ironisch, de (blanke) toeristen betalen nu om met hen in traditionele kledij te poseren.

Salvador in Bahia is dus het Afrika van Brazilië, waar de vrouwen kunnen draaien met hun kont tot je er helemaal door gehypnotiseerd bent (de woorden van Bert) en de mannen met hun gespierde lijven de vrouwen in zwijm doen vallen (de woorden van Goele, tot frustratie van Bert).

Maar we doen hier meer dan alleen het vrouwelijk en mannelijk schoon bewonderen, namelijk de vele mooie kerkjes bezoeken, door de kasseien straatjes slenteren, 's avonds een van de vele optredens of capoeirashows meepikken, shoppen (van die lekkere "pyjama"/capoeirabroeken) en op tijd en stond natuurlijk een vers sapke drinken terwijl we de locale cultuur opsnuiven.

Arraial do Cabo

2009-04-13T18:04:00.000-07:00

Een relaxed plaatsje is wat we zochten en vonden in Arraial do Cabo! Omringd door witte stranden en blauwe waters gleed alle "city stress" (jaja, lach maar) hier al snel van ons af. Op zoek naar de beste duikshop en overnachtingsplaats komen we terecht in een gezellige pousada, waar Bert zijn oog laat vallen op een koffer vol Nederlandse boeken. En ja, we zijn weer terecht gekomen bij een uitgeweken Vlaming met zin voor onderneming, want hij heeft in enkele jaren tijd de beste duikshop en pousada in Arraial do Cabo. We worden hier serieus in de watten gelegd en krijgen zelfs verse zelfgebakken boterhammekes met choco als ontbijt!

We investeren in een goede duikbril en snorkel en die komt meteen van pas, want we zien een schildpad zwemmen vanop het strand. Het beestje is wel een beetje schuw en zwemvliezen hebben we niet, dus het blijft bij een korte ontmoeting.

De volgende dag daarentegen, tijdens onze duik, komen we drie van zijn broertjes tegen die absoluut niet bang zijn en waar we een hele tijd gewoon naast kunnen zwemmen. Prachtige dieren! Onze zoektocht naar de zeldzame zeepaardjes is ook succesvol. Het duurt een tijdje vooraleer we door hebben waar te kijken, want in plaats van iets minuscuul zijn deze zeepaardjes 20 cm groot en helemaal een met hun omgeving. Weer een succesvolle duik dus!

Wanneer we 's avonds van onze dagelijkse caipirinha slurpen (aanpassen aan de cultuur he), beseffen we dat we juist vandaag in de helft van onze reis zitten... en bestellen nog een caipirinhake...

Rio de Janeiro

2009-04-13T14:39:00.000-07:00

Rio doet dromen van exotische samba-danseressen, vrouwen en mannen met juiste proporties paraderend op Copacabana en de bekende Cristo op de berg. Maar Rio staat ook bekend om zijn vele favela's, straatgeweld, diefstal en overvallen. Echt bijna alle reizigers die we ontmoetten hebben wel een straf verhaal te vertellen; bestolen, of erger, bedreigd met messen, geweren en zelfs machetes. Wij dus al blij dat we zonder kleerscheuren, met al onze bagage veilig toegekomen waren in de hostel. Tot onze kamergenoot ons verteld dat die de vorige nacht binnen gevallen is door politieagenten. Valse politieagenten. Niet bepaald een rustgevend verhaaltje voor het slapen gaan...

Met niets dan een bankbriefje in het ondergoed of op andere niet voor de hand liggende plaatsen weggemoffeld, trekken we de stad in, op zoek naar die dingen waarvan Rio doet dromen: Cristo Redentor die over Rio waakt, de Pao de Azucar en de (zo goed als) blote billen op Copacabana en Ipanema.

Gelukkig blijven we gespaard van bovengenoemde horrorverhalen, dus voegen we zelf wat spice toe door te gaan parapenten (whaaaaaaaw) boven Rio en de halve finale van de Rio-cup (Vasco da Gama - Botafogo 0-4) bij te wonen in het grootste voetbalstadium ter wereld, het Maraca stadium. ´t Zat weliswaar niet helemaal vol maar 80.000 man horen zingen, dansen en roepen, is toch iets anders dan bv. GBA - Anderlecht!

Alhoewel Rio echt een ontzettend mooie stad is, het is niet fijn constant alert te moeten zijn, dus zakken we af naar een rustig en landelijk schiereilandje in de buurt van Rio: Arraial do Cabo.

De Iguazu watervallen langs twee kanten bekeken

2009-04-04T07:09:00.001-07:00

Iguazu is goed op weg om het zevende wereldwonder te worden, gelegen op het drielandenpunt met Argentinië, Brazilië en Paraguay. De moeite waard dus om de spectaculaire watervallen langs zowel de Argentijnse als de Braziliaanse kant te aanschouwen, want de Argentijnse bied je de kans om de watervallen van dichterbij te verkennen, terwijl de Braziliaanse een mooier overzicht geeft.

Het is een beetje sarcastisch... onder een verschroeiende zon van een goeie 37°C, loop je over en onder alle watervallen, maar afkoeling zoeken is onmogelijk want zwemmen is verboden. Bovendien is de Semana Santa begonnen en kraken de wandelpaadjes onder het gewicht van de massa volk. Voor de vele wasbeertjes die hier leven een droom, want ook al staan er overal borden die het voeden van de dieren verbieden, ze krijgen hier een waar feestmaal van empanadas, frieten, eigenlijk alles wat je kan bedenken.

Het hoogtepunt van een bezoek aan Iguazu is ongetwijfeld de Garganta del Diablo (keel van de duivel), waar duizenden liters water naar benden storten en je elkaar bijna niet kan verstaan door het geluid van het neerstortende water!

De volgende dag aanschouwen we dit spectakel ook langs de Braziliaanse kant. Het blijft even indrukwekkend. Het is waar... de natuur is de mooiste kathedraal!